Yorkshire Terrier

1. INFORMACJE OGÓLNE

Nazwa rasy: Yorkshire Terrier

Nazwa angielska: Yorkshire Terrier

Kraj pochodzenia: Wielka Brytania Użytkowość: pies do towarzystwa.

Klasyfikacja: Systematyka ras World Dog Federation

Grupa: IX- Psy ozdobne I do towarzystwa

Próby pracy: nie są wymagane

2. HISTORIA RASY

Yorkshire Terrier wywodzi się z północnej Anglii, szczególnie z regionu Yorkshire. Psy tego typu pojawiały się około połowy XIX wieku. W rozwoju rasy uczestniczyły między innymi dawne teriery czarno-podpalane, maltańczyki oraz Skye Terriery. Początkowo niewielkie teriery wykorzystywano przede wszystkim do zwalczania gryzoni. Z czasem selekcja hodowlana doprowadziła do powstania eleganckiego psa o długiej, jedwabistej szacie, który stał się przede wszystkim psem do towarzystwa. Nazwa Yorkshire Terrier została przyjęta w 1870 roku.

3. PRZEZNACZENIE

Yorkshire Terrier jest psem do towarzystwa, jednak zachowuje typowe cechy teriera: czujność, odwagę, energię, inteligencję oraz zainteresowanie otoczeniem.

4. CHARAKTER I TEMPERAMENT

Pies żywy, inteligentny, czujny i pełen energii. Powinien być odważny, pewny siebie i aktywny, przy zachowaniu zrównoważonego usposobienia. Niepożądana jest zarówno nadmierna lękliwość, jak i nieuzasadniona agresja.

5. WRAŻENIE OGÓLNE

Yorkshire Terrier jest małym, harmonijnie zbudowanym psem o zwartej i eleganckiej sylwetce. Najbardziej charakterystyczną cechą rasy jest długa, prosta, jedwabista szata, opadająca równomiernie po obu stronach tułowia. Przedziałek powinien przebiegać od nosa przez głowę i wzdłuż grzbietu aż do nasady ogona. Pies powinien poruszać się swobodnie i sprawiać wrażenie energicznego, proporcjonalnego oraz pewnego siebie.

6. PROPORCJE I BUDOWA

Sylwetka powinna być proporcjonalna i zwarta. Tułów nie może sprawiać wrażenia ciężkiego ani przesadnie delikatnego. Grzbiet powinien być prosty, a lędźwie dobrze związane. Kościec i umięśnienie muszą odpowiadać wielkości psa oraz zapewniać prawidłowy, swobodny ruch.

7. GŁOWA

Głowa nieduża w stosunku do tułowia. Czaszka: raczej mała i płaska. Nie może być zbytnio okrągła ani wypykła. Kufa:średniej długości, nieprzesadnie długa, harmonijnie związana z czaszką. Nos: czarny. Uzębienie: zęby regularnie rozmieszczone. Preferowany pełny zgryz nożycowy, przy którym siekacze górne ściśle przykrywają dolne. Szczęka i żuchwa powinny być proporcjonalne. Niepożądane są poważne nieprawidłowości zgryzu wpływające na funkcję jamy ustnej.

8. OCZY, USZY I PIGMENTACJA

Oczy: średniej wielkości, ciemne, błyszczące, o żywym i inteligentnym wyrazie. Ustawione frontalnie. Nie powinny być wyłupiaste. Powieki ciemno pigmentowane. Uszy: małe, stojące, w kształcie litery „V”, niezbyt szeroko rozstawione. Pokryte krótką sierścią. Pigmentacja: nos, obwódki powiek i pazury powinny być odpowiednio ciemno pigmentowane.

9. SZYJA

Szyja odpowiedniej długości, dobrze związana z głową i łopatkami. Powinna harmonijnie przechodzić w linię grzbietu.

10. TUŁÓW

Tułów zwarty i harmonijnie zbudowany. Grzbiet: prosty i stabilny. Lędźwie: dobrze związane, mocne. Żebra: umiarkowanie wysklepione. Linia górna powinna pozostawać prawidłowa zarówno w postawie, jak i podczas ruchu.

11. KOŃCZYNY

Kończyny przednie Proste, dobrze ustawione i proporcjonalne do tułowia. Łopatki: odpowiednio skośnie ustawione. Ramiona: prawidłowo związane z łopatkami. Łapy: małe, zwarte, okrągłe, z ciemnymi pazurami. Kończyny tylne Oglądane od tyłu powinny być proste i prawidłowo ustawione. Kolana: umiarkowanie kątowane. Kończyny tylne powinny zapewniać odpowiednią siłę napędową i stabilność.

12. OGON

Ogon naturalny. Powinien być proporcjonalny do sylwetki, noszony nieco powyżej linii grzbietu, możliwie prosty i obficie owłosiony. Sierść ogona powinna być ciemniejsza w odcieniu niż włos na pozostałej części tułowia, szczególnie w kierunku jego końca.

13. RUCH

Ruch swobodny, energiczny i płynny, z dobrym wykrokiem. Kończyny przednie i tylne powinny poruszać się prawidłowo, zasadniczo równolegle i w kierunku ruchu. Podczas ruchu górna linia tułowia powinna pozostać stabilna i prosta.

14. SZATA

Sierść długa, prosta, lśniąca, delikatna i jedwabista w dotyku. Na tułowiu włos powinien opadać swobodnie po obu stronach ciała i nie może utrudniać ruchu. Niepożądana jest sierść wełnista, szorstka, matowa lub wyraźnie falista. Na głowie włos jest długi i może tworzyć charakterystyczną dla rasy szatę głowy. Sierść powinna być miękka, jedwabista i dobrze pigmentowana.

15. UMASZCZENIE

Umaszczenie klasyczne: stalowo-niebieskie z płowo-złotymi znaczeniami. Część stalowo-niebieska obejmuje tułów od okolicy potylicznej do nasady ogona. Nie powinna zawierać wyraźnych nalotów płowych, brązowych ani czarnych. Włos płowo-złoty powinien występować przede wszystkim na głowie, kufie, klatce piersiowej i kończynach. Preferowane umaszczenie na głowie bez smoleń. U nasady powinien być ciemniejszy, a ku końcom stopniowo jaśnieć. Podpalanie głowy nie powinno przechodzić na szyję. Odmiany kolorystyczne POK: W systemie POK mogą być prowadzone również odmiany kolorystyczne Yorkshire Terriera, jeżeli spełniają wymagania dotyczące prawidłowej budowy, zdrowia i typu rasowego. Do odmian mogą należeć między innymi:

• stalowo-złota

• biało-złota

• czekoladowo-podpalana 

• czekoladowo-biała

• czarna

•  i inne prawidłowo zdefiniowane odmiany kolorystyczne uznane w POK. Odmiana kolorystyczna nie może sama w sobie przesądzać o jakości hodowlanej psa. Ocena powinna obejmować całość budowy, zdrowie, temperament, ruch i zgodność z typem rasy.

16. WIELKOŚĆ I MASA

Yorkshire Terrier jest rasą małą. Masa ciała: do 3,2 kg w odniesieniu do klasycznego typu wzorcowego. W ocenie hodowlanej należy zwracać uwagę przede wszystkim na prawidłowe proporcje, zdrowie i funkcjonalność, a nie na dążenie do skrajnie małych rozmiarów.

17. WADY

Za wady uznaje się każde odstępstwo od wzorca, którego znaczenie należy oceniać proporcjonalnie do stopnia nasilenia oraz wpływu na zdrowie, funkcjonalność i dobrostan psa.

Szczególnie niepożądane są:

• wyraźnie nieprawidłowe proporcje

• słaba konstrukcja kończyn

• niestabilna lub nieprawidłowa linia grzbietu

• poważne nieprawidłowości zgryzu

• wyłupiaste oczy

• nieprawidłowo osadzone uszy

• sierść wyraźnie wełnista lub szorstka

• poważne zaburzenia ruchu

• brak prawidłowej pigmentacji

• nadmierna lękliwość lub niestabilność charakteru.

18. WADY DYSKWALIFIKUJĄCE I POSTANOWIENIA HODOWLANE

Dyskwalifikację mogą powodować:

• agresja bez uzasadnionej przyczyny • skrajna, utrwalona lękliwość uniemożliwiająca prawidłowe funkcjonowanie psa

• poważne wady fizyczne wpływające na zdrowie lub funkcjonalność

• poważne zaburzenia budowy uniemożliwiające prawidłowy ruch

• ciężkie wady zgryzu lub szczęk wpływające na funkcję • poważne wady rozwojowe.

Samce powinny posiadać dwa prawidłowo rozwinięte i prawidłowo umieszczone jądra.

§ 1. POSTANOWIENIA OGÓLNE

Program Hodowlany Rasy Yorkshire Terrier został opracowany na potrzeby Polskiej Organizacji Kynologicznej International Union (POK) w celu określenia zasad odpowiedzialnej hodowli, zachowania charakterystycznych cech rasy oraz prowadzenia świadomej selekcji hodowlanej.

Program ma na celu doskonalenie rasy poprzez prowadzenie hodowli ukierunkowanej na zdrowie, prawidłową budowę anatomiczną, sprawność ruchową, stabilny temperament, zachowanie typowych cech Yorkshire Terriera oraz dobrostan zwierząt.

Hodowla prowadzona w ramach POK opiera się na zasadach etyki hodowlanej, odpowiedzialności hodowcy, świadomej selekcji, wykorzystaniu badań diagnostycznych oraz poszanowaniu różnorodności genetycznej populacji.

Szczególne znaczenie w hodowli Yorkshire Terriera ma przeciwdziałanie problemom zdrowotnym charakterystycznym dla ras małych i miniaturowych, w szczególności dotyczącym aparatu ruchu, rzepek kolanowych, uzębienia, układu oddechowego, układu krążenia oraz chorób dziedzicznych.

§ 2. CELE HODOWLANE

Celem programu jest:

zachowanie prawidłowego typu rasy Yorkshire Terrier,

ograniczenie występowania chorób i wad dziedzicznych,

doskonalenie budowy zgodnej ze wzorcem rasy,

zachowanie prawidłowych proporcji ciała,

zachowanie prawidłowego ruchu i sprawności,

zachowanie prawidłowej struktury i jakości charakterystycznej dla rasy szaty,

zachowanie prawidłowego umaszczenia,

zachowanie prawidłowej pigmentacji,

kontrolowanie stanu aparatu ruchu, ze szczególnym uwzględnieniem rzepek kolanowych,

ograniczenie występowania zwichnięcia rzepki,

ograniczenie wad zgryzu i uzębienia,

monitorowanie zdrowia oczu,

monitorowanie zdrowia układu krążenia,

monitorowanie zdrowia układu oddechowego i tchawicy,

ograniczenie występowania chorób charakterystycznych dla ras małych,

monitorowanie występowania choroby Legg-Calvé-Perthesa,

zwracanie uwagi na choroby wątroby, w tym wrodzone anomalie naczyń,

zachowanie stabilnego i zrównoważonego charakteru,

ograniczenie wad genetycznych,

zachowanie możliwie szerokiej puli genetycznej,

podnoszenie jakości hodowli poprzez wykorzystanie badań DNA i nowoczesnych metod diagnostycznych,

ograniczenie selekcji prowadzonej wyłącznie w kierunku ekstremalnie małego rozmiaru.

§ 3. TYP HODOWLANY

Yorkshire Terrier powinien być psem:

małym,

eleganckim,

harmonijnie zbudowanym,

proporcjonalnym,

sprawnym ruchowo,

o prawidłowej strukturze kośćca,

o prawidłowej muskulaturze odpowiedniej do wielkości,

o charakterystycznej dla rasy długiej, prostej i jedwabistej szacie,

o prawidłowym umaszczeniu zgodnym ze wzorcem rasy,

o prawidłowej pigmentacji,

żywym,

inteligentnym,

czujnym,

odważnym,

przyjaznym,

pewnym siebie,

o stabilnym temperamencie.

Nie należy promować cech prowadzących do pogorszenia zdrowia, sprawności lub jakości życia psa.

W szczególności hodowla nie powinna być ukierunkowana na skrajne miniaturyzowanie psów kosztem ich zdrowia, prawidłowej budowy, odporności fizycznej i funkcjonalności.

Określenia takie jak „teacup”, „micro”, „mini” lub inne określenia mające na celu promowanie skrajnie małego rozmiaru nie stanowią celu hodowlanego POK.

§ 4. WYMAGANIA DLA PSÓW  HODOWLANYCH

Do hodowli mogą zostać dopuszczone wyłącznie psy i suki, które:

posiadają rodowód uznawany przez POK,

uzyskały wymagane kwalifikacje hodowlane zgodnie z regulaminami POK,

posiadają ocenę zgodności ze wzorcem rasy,

posiadają stabilny temperament,

nie wykazują nieuzasadnionej agresji,

nie wykazują skrajnej lękliwości,

posiadają prawidłową budowę,

posiadają prawidłowy ruch,

są wolne od wad uniemożliwiających odpowiedzialne wykorzystanie w hodowli,

posiadają obowiązkowy profil DNA,

posiadają obowiązkową ocenę rzepek kolanowych,

uzyskały wynik rzepek 0/0,

posiadają wymagane wyniki pozostałych badań zdrowotnych określonych przez POK.

W hodowli POK dopuszcza się wyłącznie osobniki z rzepkami ocenionymi jako 0/0.

§ 5. WIEK HODOWLANY

Do hodowli dopuszcza się psy i suki po osiągnięciu odpowiedniej dojrzałości fizycznej i psychicznej oraz po uzyskaniu wymaganych kwalifikacji hodowlanych i wykonaniu obowiązkowych badań.

Zaleca się, aby pierwsze krycie suki odbyło się po osiągnięciu odpowiedniej dojrzałości organizmu, nie wcześniej niż po ukończeniu 12 miesiąca życia.

Suka traci uprawnienia hodowlane z dniem 31 grudnia w roku kalendarzowym, w którym kończy 8 lat.

Reproduktor może zostać wykorzystany w hodowli po ukończeniu 12 miesiąca życia, pod warunkiem uzyskania wymaganych uprawnień hodowlanych oraz wykonania obowiązkowych badań.

POK nie określa górnej granicy wieku dla psów. Samiec może być wykorzystywany w hodowli bez limitu wieku, pod warunkiem zachowania dobrego stanu zdrowia, sprawności oraz prawidłowej zdolności rozrodczej.

Dobór wieku hodowlanego powinien zawsze uwzględniać dobrostan zwierzęcia, jego rozwój fizyczny i psychiczny oraz stan zdrowia.

§ 6. OBOWIĄZKOWY PROFIL DNA

Każdy pies i suka przeznaczone do hodowli muszą posiadać profil DNA wykonany w laboratorium akceptowanym przez POK.

Profil DNA jest obowiązkowym warunkiem uzyskania kwalifikacji hodowlanych.

Brak profilu DNA uniemożliwia uzyskanie uprawnień hodowlanych.

Profil DNA służy do:

identyfikacji psa,

potwierdzania pochodzenia potomstwa,

zabezpieczenia dokumentacji hodowlanej,

ochrony wiarygodności rodowodów,

ograniczania możliwości błędnego określenia pochodzenia,

zwiększenia wiarygodności hodowli.

Profil DNA nie zastępuje badań genetycznych dotyczących chorób dziedzicznych.

§ 7. OBOWIĄZKOWE BADANIA ZDROWOTNE

Przed uzyskaniem kwalifikacji hodowlanych psy i suki muszą posiadać wymagane badania zdrowotne zgodnie z aktualnymi wymaganiami POK.

7. 1. Ocena rzepek kolanowych

Ocena rzepek kolanowych jest obowiązkowym badaniem hodowlanym. Badanie manualne (palpacyjne) oraz zalecane badanie obrazowe RTG.

Do hodowli mogą zostać dopuszczone wyłącznie psy i suki z wynikiem:

PL 0/0 – obie rzepki prawidłowe.

W przypadku wyniku innego niż 0/0 osobnik nie może być wykorzystywany w hodowli POK.

Celem wprowadzenia bezwzględnego wymogu 0/0 jest ograniczenie występowania zwichnięcia rzepki w populacji Yorkshire Terriera oraz prowadzenie konsekwentnej selekcji w kierunku zdrowego i sprawnego aparatu ruchu.

RZEPKI 0/0 – WARUNEK BEZWZGLĘDNY.

7. 2. Badanie okulistyczne

Zaleca się wykonywanie specjalistycznych badań okulistycznych, szczególnie przed rozpoczęciem użytkowania hodowlanego.

Badanie powinno umożliwiać ocenę stanu oczu oraz wykrycie zmian mogących mieć znaczenie dziedziczne.

Wyniki badań powinny być uwzględniane przy planowaniu kojarzeń.

Osobniki z poważnymi chorobami oczu mającymi podłoże dziedziczne nie powinny być wykorzystywane w hodowli.

7. 3. Ocena uzębienia i zgryzu

U psów przeznaczonych do hodowli należy zwracać szczególną uwagę na:

kompletność uzębienia,

prawidłowy zgryz,

prawidłowe ustawienie zębów,

prawidłowy rozwój żuchwy i szczęki,

występowanie przetrwałych zębów mlecznych,

stłoczenie zębów,

wady mogące wpływać na funkcjonowanie aparatu żucia.

Poważne wady zgryzu oraz wady mające wpływ na prawidłowe funkcjonowanie psa powinny być podstawą do wykluczenia z hodowli.

Nie należy prowadzić selekcji na ekstremalnie małą głowę lub szczękę, jeżeli prowadzi to do pogorszenia warunków prawidłowego rozwoju uzębienia.

7. 4. Badania genetyczne

POK zaleca wykonywanie dostępnych i wiarygodnie zwalidowanych badań genetycznych dotyczących chorób dziedzicznych występujących lub mogących występować w populacji Yorkshire Terriera.

Wyniki badań genetycznych powinny być uwzględniane przy planowaniu kojarzeń.

Sam fakt bycia nosicielem określonej mutacji nie powinien automatycznie prowadzić do eliminacji wartościowego genetycznie osobnika, jeżeli możliwe jest bezpieczne zaplanowanie kojarzenia z osobnikiem wolnym od danej mutacji.

Celem jest ograniczenie występowania chorób u potomstwa przy jednoczesnym zachowaniu możliwie szerokiej różnorodności genetycznej.

7. 5. Ocena układu krążenia

Zaleca się kontrolę układu krążenia u psów przeznaczonych do hodowli.

Szczególną uwagę należy zwrócić na:

szmery sercowe,

zaburzenia rytmu,

nietolerancję wysiłku,

omdlenia,

duszność,

inne objawy mogące wskazywać na chorobę układu krążenia.

W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości zaleca się pogłębioną diagnostykę, w tym konsultację kardiologiczną oraz badanie echokardiograficzne, jeżeli lekarz weterynarii uzna je za wskazane.

Psy z klinicznie istotną chorobą serca nie powinny być wykorzystywane w hodowli.

7. 6. Ocena układu oddechowego i tchawicy

Należy zwracać uwagę na zdrowie układu oddechowego, ze szczególnym uwzględnieniem objawów mogących wskazywać na problemy z tchawicą.

Szczególną uwagę należy zwrócić na:

przewlekły kaszel,

napadowy kaszel,

duszność,

świsty,

nietolerancję wysiłku,

omdlenia,

inne przewlekłe problemy z oddychaniem.

Osobniki z poważnymi, przewlekłymi chorobami układu oddechowego nie powinny być wykorzystywane w hodowli.

7. 7. Choroba Legg-Calvé-Perthesa

Ze względu na predyspozycje ras małych należy zwracać uwagę na możliwość występowania choroby Legg-Calvé-Perthesa.

W przypadku wystąpienia:

kulawizny,

bólu kończyny,

ograniczenia ruchomości,

nieprawidłowego chodu,

zaniku mięśni kończyny,

należy przeprowadzić odpowiednią diagnostykę weterynaryjną.

Osobnik z potwierdzoną chorobą Legg-Calvé-Perthesa nie powinien być wykorzystywany w hodowli.

7. 8. Ocena ogólnego stanu zdrowia

Pies i suka hodowlana powinny być w dobrej kondycji fizycznej i posiadać aktualną ocenę stanu zdrowia.

Nie należy wykorzystywać w hodowli osobników, których stan zdrowia może negatywnie wpływać na dobrostan ich samych lub potomstwa.

§ 8. DOBÓR PAR HODOWLANYCH

Dobór par hodowlanych powinien być prowadzony w sposób świadomy i odpowiedzialny, z uwzględnieniem:

zdrowia,

wyniku oceny rzepek,

zgodności ze wzorcem rasy,

budowy anatomicznej,

ruchu,

temperamentu,

jakości szaty,

umaszczenia,

pigmentacji,

wyników badań zdrowotnych,

wyników badań genetycznych,

pochodzenia,

zdrowia przodków,

zdrowia rodzeństwa,

jakości wcześniejszego potomstwa,

różnorodności genetycznej.

Kojarzenia powinny mieć na celu wzajemne uzupełnianie cech hodowlanych oraz ograniczanie ryzyka przekazywania wad dziedzicznych.

Przy planowaniu kojarzeń zaleca się analizę pokrewieństwa oraz unikanie nadmiernej koncentracji jednej linii hodowlanej.

§ 9. RÓŻNORODNOŚĆ GENETYCZNA

Jednym z podstawowych celów programu hodowlanego jest utrzymanie odpowiedniej różnorodności genetycznej populacji Yorkshire Terriera.

Należy unikać nadmiernego wykorzystywania pojedynczych reproduktorów, które może prowadzić do zawężenia puli genetycznej.

Dobór par powinien uwzględniać:

rodowód,

stopień pokrewieństwa,

wyniki badań DNA,

wyniki badań genetycznych,

zdrowie przodków,

zdrowie rodzeństwa,

jakość wcześniejszego potomstwa,

wartość hodowlaną linii.

W przypadku występowania chorób dziedzicznych decyzje hodowlane powinny opierać się na wynikach badań genetycznych oraz aktualnej wiedzy weterynaryjnej i genetycznej.

§ 10. TEMPERAMENT I CHARAKTER

Yorkshire Terrier powinien odznaczać się:

żywym usposobieniem,

inteligencją,

ciekawością świata,

czujnością,

odwagą,

przyjaznym nastawieniem do człowieka,

pewnością siebie,

stabilnością emocjonalną,

chęcią współpracy z człowiekiem,

odpowiednią odpornością psychiczną.

Do hodowli nie powinny być kwalifikowane psy wykazujące:

nieuzasadnioną agresję,

skrajną lękliwość,

niestabilność psychiczną,

nadmierną nerwowość,

zachowania uniemożliwiające prawidłowe funkcjonowanie w środowisku człowieka.

Temperament stanowi istotny element oceny wartości hodowlanej psa.

§ 11. ROZWÓJ I SOCJALIZACJA SZCZENIĄT

Hodowca jest zobowiązany zapewnić szczeniętom odpowiednie warunki do prawidłowego rozwoju.

Szczenięta powinny być:

prawidłowo żywione,

objęte opieką weterynaryjną,

regularnie monitorowane pod kątem zdrowia,

odpowiednio socjalizowane,

przyzwyczajane do kontaktu z człowiekiem,

stopniowo zapoznawane z różnymi bodźcami środowiskowymi.

W przypadku Yorkshire Terriera szczególną uwagę należy zwrócić na prawidłowy rozwój układu ruchu, odpowiednie żywienie, rozwój uzębienia oraz unikanie przeciążeń mogących negatywnie wpływać na rozwój małego organizmu.

Należy również ograniczać ryzyko urazów wynikających z niewielkich rozmiarów psa.

Szczenięta powinny opuszczać hodowlę odpowiednio przygotowane do życia w nowych domach. Zaleca się, aby nie następowało to wcześniej niż po ukończeniu 8 tygodnia życia.

§ 12. MONITOROWANIE POTOMSTWA

Hodowca powinien monitorować rozwój potomstwa oraz analizować jakość uzyskiwanych miotów.

Szczególną uwagę należy zwracać na:

rozwój układu ruchu,

stan rzepek kolanowych,

prawidłowy zgryz i uzębienie,

choroby dziedziczne,

budowę,

jakość ruchu,

rozwój szaty,

prawidłowe umaszczenie,

pigmentację,

rozwój fizyczny,

temperament,

ogólny stan zdrowia,

występowanie problemów z układem oddechowym,

występowanie problemów z układem krążenia,

występowanie chorób wątroby,

występowanie choroby Legg-Calvé-Perthesa,

długość życia,

przyczyny ewentualnych przedwczesnych zgonów.

Informacje uzyskane z monitorowania potomstwa powinny być wykorzystywane przy planowaniu kolejnych kojarzeń.

§ 13. DOBROSTAN SUKI HODOWLANEJ I SZCZENIĄT

Hodowla powinna być prowadzona z pełnym poszanowaniem dobrostanu zwierząt.

Suka hodowlana powinna mieć zapewnione:

odpowiednie żywienie,

właściwą opiekę weterynaryjną,

odpowiednie warunki bytowe,

możliwość odpoczynku pomiędzy miotami,

właściwą opiekę podczas ciąży i laktacji,

bezpieczne warunki porodu i wychowywania szczeniąt.

Nie należy dopuszczać do nadmiernej eksploatacji suki hodowlanej.

Liczba miotów oraz częstotliwość kryć powinny być dostosowane do wieku, kondycji i stanu zdrowia suki zgodnie z regulaminem POK.

W przypadku zagrożenia zdrowia lub życia zwierzęcia hodowca jest zobowiązany do niezwłocznego zapewnienia pomocy weterynaryjnej.

§ 14. WYKORZYSTANIE PSÓW Z CECHAMI NIEPOŻĄDANYMI

Do hodowli nie powinny być wykorzystywane psy posiadające:

ciężkie wady budowy,

poważne choroby dziedziczne,

niestabilny temperament,

agresję,

skrajną lękliwość,

wady uniemożliwiające prawidłowe funkcjonowanie,

poważne przewlekłe problemy zdrowotne.

Psy lub suki z nieprawidłowym wynikiem oceny rzepek nie mogą być wykorzystywane w hodowli POK.

Psy będące nosicielami określonych mutacji genetycznych mogą zostać wykorzystane w hodowli wyłącznie po odpowiednim doborze partnera hodowlanego, jeżeli takie kojarzenie nie stwarza ryzyka urodzenia chorego potomstwa.

§ 15. DOSKONALENIE RASY

Doskonalenie rasy powinno odbywać się poprzez:

selekcję zdrowych osobników,

bezwzględną selekcję w kierunku prawidłowych rzepek 0/0,

utrwalanie prawidłowego typu rasy,

poprawę jakości budowy,

poprawę jakości ruchu,

zachowanie prawidłowego umaszczenia,

zachowanie prawidłowej pigmentacji,

utrzymanie prawidłowej struktury szaty,

utrzymanie stabilnego temperamentu,

ograniczanie występowania chorób dziedzicznych,

kontrolę wad zgryzu i uzębienia,

monitorowanie zdrowia oczu,

monitorowanie zdrowia serca,

monitorowanie zdrowia układu oddechowego,

zwracanie uwagi na chorobę Legg-Calvé-Perthesa,

kontrolowanie problemów związanych z nadmierną miniaturyzacją,

wykorzystanie badań DNA,

wykorzystanie nowoczesnych metod diagnostycznych,

zachowanie możliwie szerokiej różnorodności genetycznej.

Najważniejszym celem hodowli pozostaje uzyskiwanie zdrowych, funkcjonalnych, długowiecznych i zgodnych ze wzorcem Yorkshire Terrierów, przy jednoczesnym zachowaniu charakterystycznych cech rasy.

§ 16. PODSTAWA I CHARAKTER PROGRAMU HODOWLANEGO

Niniejszy Program Hodowlany Rasy Yorkshire Terrier został opracowany na potrzeby Polskiej Organizacji Kynologicznej International Union (POK) z uwzględnieniem historii rasy, jej charakterystycznych cech, współczesnej wiedzy kynologicznej, weterynaryjnej i genetycznej oraz zasad odpowiedzialnej hodowli.

Program określa kierunki rozwoju rasy oraz zasady kwalifikacji psów do hodowli w ramach POK.

Jego celem jest wspieranie hodowli ukierunkowanej na:

zdrowie,

prawidłową budowę,

funkcjonalność,

prawidłowy aparat ruchu,

zdrowe rzepki,

prawidłowe uzębienie,

stabilny temperament,

zachowanie charakterystycznych cech rasy,

dobrostan zwierząt,

odpowiedzialne wykorzystanie potencjału genetycznego populacji.

Obowiązkowy profil DNA oraz wynik rzepek 0/0 stanowią podstawowe i bezwzględne elementy kwalifikacji hodowlanej Yorkshire Terriera w POK.

Program Hodowlany stanowi autorskie opracowanie Polskiej Organizacji Kynologicznej International Union i jest stosowany łącznie z obowiązującymi regulaminami oraz wymaganiami hodowlanymi POK.