Welsh Corgi Pembroke

1. INFORMACJE OGÓLNE

Nazwa rasy: Welsh Corgi Pembroke

Nazwa angielska: Pembroke Welsh Corgi

Kraj pochodzenia: Wielka Brytania

Kraj patronacki:

Klasyfikacja: Systematyka Ras World Dog Federation

Grupa: I  Psy pasterskie 

Próby pracy: Bez prób pracy

Przeznaczenie: Pochodzi z Walii, gdzie był używany do zaganiania bydła i stróżowania. Jest blisko spokrewniony z Cardiganem, ale rozwinął się jako odrębna rasa

2. POCHODZENIE I ROZWÓJ RASY

Pochodzi z Walii, gdzie był używany do zaganiania bydła i stróżowania. Jest blisko spokrewniony z Cardiganem, ale rozwinął się jako odrębna rasa.

3. PRZEZNACZENIE

Pies pasterski, zaganiający bydło, stróżujący i towarzyszący. Ceniony za swój wesoły charakter i inteligencję.

4. WYGLĄD OGÓLNY

Pembroke to pies o krępej budowie, z krótkimi kończynami i lisim wyglądem, często z naturalnie krótkim ogonem. Jego wygląd świadczy o zwinności i wytrzymałości.

5. WAŻNE PROPORCJE

Długość tułowia od szczytu łopatki do guza kulszowego jest około 1,6 raza większa niż wysokość w kłębie. Kufa jest krótsza od mózgoczaszki, co współtworzy charakterystyczny lisi profil głowy.

6. ZACHOWANIE I TEMPERAMENT

Pies inteligentny, aktywny i towarzyski, o wesołym usposobieniu. Jest lojalny wobec rodziny i dobrze dogaduje się z dziećmi.

7. GŁOWA

Głowa lisia, z szeroką, płaską czaszką i wyraźnym stopem. Kufa zwęża się ku nosowi, ale nie jest szpiczasta.

8. SZYJA

Mocna, proporcjonalna i płynnie połączona z tułowiem.

9. TUŁÓW

Tułów średniej długości, z prostym grzbietem i głęboką klatką piersiową. Lędźwie krótkie i dobrze umięśnione.

10. OGON

Ogon naturalny może być krótki lub długi, zależnie od naturalnych cech osobnika. Jeżeli występuje ogon, powinien być noszony w sposób naturalny, bez deformacji powodujących ból lub ograniczenie ruchu. Ogon nie może być sztucznie skracany.

11. KOŃCZYNY PRZEDNIE

Kończyny przednie krótkie, mocne i proste, z dobrze rozwiniętymi kośćmi. Łopatki dobrze ułożone, a łokcie przylegające do tułowia.

12. KOŃCZYNY TYLNE

Kończyny tylne mocne i muskularne, z dobrze kątowanymi stawami skokowymi. Uda szerokie i silne.

13. RUCH

Ruch swobodny, płynny i energiczny, z dobrym wykrokiem. Pies porusza się bez wysiłku, z charakterystycznym dla rasy stylem.

14. SKÓRA

Dobrze przylegająca, zdrowa i odpowiednio pigmentowana.

15. SZATA

Sierść średniej długości, prosta, z gęstym podszerstkiem. Jest odporna na warunki atmosferyczne.

16. UMASZCZENIE

Dopuszczalne są kolory: rudy, sobolowy, płowy, czarny podpalany, z białymi znaczeniami lub bez. Biel nie powinna dominować.

17. WIELKOŚĆ

Psy: 25-30 cm. Suki: 25-30 cm.

18. MASA CIAŁA

Psy: 10-12 kg. Suki: 10-11 kg.

19. WADY

Wszelkie odstępstwa od wzorca, w tym zbyt delikatna budowa, nieprawidłowy zgryz, jasne oczy, zbyt miękka sierść.

20. POWAŻNE WADY

Agresja lub nadmierna lękliwość, brak typu, poważne wady zgryzu, wady pigmentacji, wady ruchu.

21. WADY DYSKWALIFIKUJĄCE

Agresja lub nadmierna lękliwość. Całkowity brak pigmentacji nosa, powiek lub warg. Wady anatomiczne.

22. ZASADY HODOWLANE

Selekcja powinna zachowywać zdrowie, stabilny temperament, funkcjonalną budowę i prawidłowy typ rasy, bez cech skrajnych.

§ 1. POSTANOWIENIA OGÓLNE

Program Hodowlany Rasy Welsh Corgi Pembroke został opracowany na potrzeby Polskiej Organizacji Kynologicznej International Union (POK) w celu określenia zasad odpowiedzialnej hodowli, zachowania charakterystycznych cech rasy oraz prowadzenia świadomej selekcji hodowlanej.

Program ma na celu doskonalenie rasy poprzez prowadzenie hodowli ukierunkowanej na zdrowie, prawidłową budowę anatomiczną, sprawność ruchową, stabilny temperament, zachowanie typowych cech Welsh Corgi Pembroke oraz dobrostan zwierząt.

Hodowla prowadzona w ramach POK opiera się na zasadach etyki hodowlanej, odpowiedzialności hodowcy, świadomej selekcji, wykorzystaniu badań diagnostycznych oraz poszanowaniu różnorodności genetycznej populacji.

Szczególne znaczenie w hodowli Welsh Corgi Pembroke ma prawidłowa budowa układu ruchu, zdrowie kręgosłupa, prawidłowe proporcje ciała, sprawność ruchowa oraz ograniczanie występowania chorób dziedzicznych mogących wpływać na jakość życia psa.

§ 2. CELE HODOWLANE

Celem programu jest:

zachowanie prawidłowego typu rasy Welsh Corgi Pembroke,

zachowanie charakterystycznej sylwetki i proporcji rasy,

ograniczenie występowania chorób i wad dziedzicznych,

doskonalenie budowy zgodnej ze wzorcem rasy,

zachowanie prawidłowej konstrukcji kośćca,

zachowanie prawidłowych proporcji długości ciała do wysokości,

zachowanie prawidłowej długości kończyn,

zachowanie prawidłowej muskulatury,

zachowanie prawidłowego ruchu i sprawności,

ochrona zdrowia kręgosłupa,

ograniczenie występowania chorób kręgosłupa i chorób krążków międzykręgowych,

kontrolowanie stanu stawów biodrowych,

monitorowanie stanu stawów łokciowych i kolanowych,

monitorowanie zdrowia oczu,

monitorowanie zdrowia układu krążenia,

monitorowanie zdrowia układu neurologicznego,

ograniczenie wad uzębienia i zgryzu,

zachowanie prawidłowej struktury i jakości szaty,

zachowanie prawidłowej pigmentacji,

zachowanie charakterystycznego wyrazu głowy,

zachowanie prawidłowo stojących uszu,

zachowanie prawidłowego ogona zgodnego ze standardem POK,

zachowanie inteligencji i chęci współpracy z człowiekiem,

zachowanie stabilnego i zrównoważonego charakteru,

ograniczenie występowania chorób genetycznych,

wykorzystanie badań DNA,

zachowanie możliwie szerokiej puli genetycznej,

podnoszenie jakości hodowli poprzez wykorzystanie nowoczesnych metod diagnostycznych,

poprawa długowieczności i jakości życia rasy.

§ 3. TYP HODOWLANY

Welsh Corgi Pembroke powinien być psem:

niskonożnym,

mocnym,

zwartym,

harmonijnie zbudowanym,

proporcjonalnym,

o prawidłowej konstrukcji kośćca,

o prawidłowej muskulaturze,

o prawidłowych proporcjach długości ciała do wysokości,

o prawidłowej konstrukcji grzbietu,

o stabilnym kręgosłupie,

o prawidłowym i swobodnym ruchu,

o charakterystycznej dla rasy głowie,

o wyrazistym i inteligentnym spojrzeniu,

o prawidłowo osadzonych oczach,

o prawidłowo stojących uszach,

o prawidłowym uzębieniu i zgryzie,

o prawidłowej pigmentacji,

o szacie odpowiedniej dla rasy,

o prawidłowej strukturze włosa,

odpornym fizycznie,

inteligentnym,

aktywnym,

czujnym,

odważnym,

podatnym na szkolenie,

przyjaznym,

pewnym siebie,

o stabilnym temperamencie.

Nie należy promować cech prowadzących do pogorszenia zdrowia, sprawności lub jakości życia psa.

W szczególności hodowla nie powinna być ukierunkowana na nadmierne wydłużanie tułowia, skrajne skracanie kończyn, nadmierną masywność, osłabienie grzbietu lub inne cechy ekstremalne mogące negatywnie wpływać na zdrowie i funkcjonalność psa.

§ 4. WYMAGANIA DLA PSÓW HODOWLANYCH

Do hodowli mogą zostać dopuszczone wyłącznie psy i suki, które:

posiadają rodowód uznawany przez POK,

uzyskały wymagane kwalifikacje hodowlane zgodnie z regulaminami POK,

posiadają ocenę zgodności ze wzorcem rasy,

posiadają stabilny temperament,

nie wykazują nieuzasadnionej agresji,

nie wykazują skrajnej lękliwości,

posiadają prawidłową budowę,

posiadają prawidłowy ruch,

są wolne od wad uniemożliwiających odpowiedzialne wykorzystanie w hodowli,

posiadają obowiązkowy profil DNA,

posiadają wymagane badanie stawów biodrowych,

posiadają wymagane badanie okulistyczne,

posiadają wymagane wyniki pozostałych badań zdrowotnych określonych przez POK,

posiadają wymagane badania genetyczne określone dla rasy,

nie wykazują klinicznych objawów poważnych chorób kręgosłupa lub zaburzeń neurologicznych.

§ 5. WIEK HODOWLANY

Do hodowli dopuszcza się psy i suki po osiągnięciu odpowiedniej dojrzałości fizycznej i psychicznej oraz po uzyskaniu wymaganych kwalifikacji hodowlanych i wykonaniu obowiązkowych badań.

Zaleca się, aby pierwsze krycie suki odbyło się po osiągnięciu odpowiedniej dojrzałości organizmu, nie wcześniej niż po ukończeniu 15 miesiąca życia.

Suka traci uprawnienia hodowlane z dniem 31 grudnia w roku kalendarzowym, w którym kończy 8 lat.

Reproduktor może zostać wykorzystany w hodowli po ukończeniu 15 miesiąca życia, pod warunkiem uzyskania wymaganych uprawnień hodowlanych oraz wykonania obowiązkowych badań.

POK nie określa górnej granicy wieku dla psów. Samiec może być wykorzystywany w hodowli bez limitu wieku, pod warunkiem zachowania dobrego stanu zdrowia, sprawności oraz prawidłowej zdolności rozrodczej.

W przypadku Welsh Corgi Pembroke szczególną uwagę należy zwrócić na prawidłowy rozwój kośćca, kręgosłupa, stawów, kondycję fizyczną oraz budowę suki i jej zdolność do bezpiecznego przebiegu ciąży i porodu.

Dobór wieku hodowlanego powinien zawsze uwzględniać dobrostan zwierzęcia, jego rozwój fizyczny i psychiczny oraz stan zdrowia.

§ 6. OBOWIĄZKOWY PROFIL DNA

Każdy pies i suka przeznaczone do hodowli muszą posiadać profil DNA wykonany w laboratorium akceptowanym przez POK.

Profil DNA jest obowiązkowym warunkiem uzyskania kwalifikacji hodowlanych.

Brak profilu DNA uniemożliwia uzyskanie uprawnień hodowlanych.

Profil DNA służy do:

identyfikacji psa,

potwierdzania pochodzenia potomstwa,

zabezpieczenia dokumentacji hodowlanej,

ochrony wiarygodności rodowodów,

ograniczania możliwości błędnego określenia pochodzenia,

zwiększenia wiarygodności hodowli.

Profil DNA nie zastępuje badań genetycznych dotyczących chorób dziedzicznych.

§ 7. OBOWIĄZKOWE BADANIA ZDROWOTNE

Przed uzyskaniem kwalifikacji hodowlanych psy i suki muszą posiadać wymagane badania zdrowotne zgodnie z aktualnymi wymaganiami POK.

7. 1. Ocena stawów biodrowych

Ocena stawów biodrowych jest obowiązkowym badaniem hodowlanym.

Badanie powinno zostać wykonane metodą radiologiczną przez uprawnionego lekarza weterynarii, a wynik powinien zostać odpowiednio udokumentowany.

Celem badania jest ograniczenie występowania dysplazji stawów biodrowych oraz innych nieprawidłowości mogących wpływać na sprawność ruchową psa.

Wyniki badań stawów biodrowych powinny być uwzględniane przy planowaniu kojarzeń.

Badanie stawów łokciowych i ocena pozostałych elementów aparatu ruchu są szczególnie istotne dla prawidłowej oceny psa hodowlanego.

7. 2. Ocena kręgosłupa i aparatu ruchu

Z uwagi na charakterystyczną budowę rasy należy zwracać szczególną uwagę na zdrowie kręgosłupa oraz prawidłową funkcję aparatu ruchu.

Należy obserwować występowanie:

bólu kręgosłupa,

sztywności,

nieprawidłowego chodu,

osłabienia kończyn,

zaburzeń koordynacji,

trudności we wstawaniu,

niechęci do ruchu,

objawów neurologicznych,

nawracających problemów z kręgosłupem.

W przypadku wystąpienia nieprawidłowości zaleca się wykonanie odpowiedniej diagnostyki zgodnie z zaleceniami lekarza weterynarii.

Osobnik z poważną chorobą kręgosłupa lub potwierdzoną chorobą neurologiczną o możliwym podłożu dziedzicznym nie powinien być wykorzystywany w hodowli.

7. 3. Badanie okulistyczne

Badanie okulistyczne jest obowiązkowym elementem oceny zdrowia psa hodowlanego.

Badanie powinno zostać wykonane przez lekarza weterynarii posiadającego odpowiednie kwalifikacje w zakresie okulistyki.

Badanie powinno umożliwiać ocenę:

soczewki,

siatkówki,

rogówki,

powiek,

dna oka,

prawidłowości budowy oka,

innych zmian okulistycznych mogących mieć znaczenie dla zdrowia lub hodowli.

Osobniki z poważnymi chorobami oczu o podłożu dziedzicznym nie powinny być wykorzystywane w hodowli.

7. 4. Ocena uzębienia i zgryzu

U psów przeznaczonych do hodowli należy zwracać szczególną uwagę na:

kompletność uzębienia,

prawidłowy zgryz,

prawidłowe ustawienie zębów,

rozwój szczęki i żuchwy,

przetrwałe zęby mleczne,

stłoczenie zębów,

wady mogące wpływać na funkcjonowanie aparatu żucia.

Poważne wady zgryzu oraz wady mające wpływ na prawidłowe funkcjonowanie psa powinny być podstawą do wykluczenia z hodowli.

7. 5. Badania genetyczne

POK zaleca wykonywanie dostępnych i wiarygodnie zwalidowanych badań genetycznych dotyczących chorób dziedzicznych występujących lub mogących występować w populacji Welsh Corgi Pembroke.

Szczególną uwagę należy zwrócić na badania dotyczące:

DM – mielopatii zwyrodnieniowej,

wariantów genetycznych związanych z DM,

PRA-rcd3 – postępującego zaniku siatkówki,

vWD1 – choroby von Willebranda typu 1,

CDPA – chondrodysplazji,

CDDY/IVDD – wariantu związanego z chondrodystrofią i ryzykiem choroby krążków międzykręgowych,

DMD – dystrofii mięśniowej Duchenne'a,

XSCID – ciężkiego złożonego niedoboru odporności sprzężonego z chromosomem X,

innych chorób, dla których dostępne są wiarygodne badania genetyczne dotyczące rasy.

Wyniki badań genetycznych powinny być uwzględniane przy planowaniu kojarzeń.

Sam fakt bycia nosicielem określonej mutacji nie powinien automatycznie prowadzić do eliminacji wartościowego genetycznie osobnika, jeżeli możliwe jest bezpieczne zaplanowanie kojarzenia z osobnikiem wolnym od danej mutacji.

W przypadku chorób dziedziczonych autosomalnie recesywnie nie należy kojarzyć dwóch nosicieli tej samej mutacji, jeżeli takie skojarzenie stwarza ryzyko urodzenia chorego potomstwa.

7. 6. Ocena układu krążenia

Zaleca się kontrolę układu krążenia u psów przeznaczonych do hodowli.

Szczególną uwagę należy zwrócić na:

szmery sercowe,

zaburzenia rytmu,

nietolerancję wysiłku,

omdlenia,

duszność,

osłabienie,

inne objawy mogące wskazywać na chorobę układu krążenia.

W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości zaleca się pogłębioną diagnostykę zgodnie z zaleceniami lekarza weterynarii.

Psy z klinicznie istotną chorobą serca nie powinny być wykorzystywane w hodowli.

7. 7. Ocena ogólnego stanu zdrowia

Pies i suka hodowlana powinny być w dobrej kondycji fizycznej i posiadać aktualną ocenę stanu zdrowia.

Szczególną uwagę należy zwracać na:

prawidłową masę ciała,

kondycję mięśniową,

sprawność ruchową,

stan skóry i szaty,

zdrowie kręgosłupa,

wydolność fizyczną,

ogólną kondycję organizmu.

Nie należy wykorzystywać w hodowli osobników, których stan zdrowia może negatywnie wpływać na dobrostan ich samych lub potomstwa.

§ 8. DOBÓR PAR HODOWLANYCH

Dobór par hodowlanych powinien być prowadzony w sposób świadomy i odpowiedzialny, z uwzględnieniem:

zdrowia,

wyników badań stawów biodrowych,

stanu kręgosłupa,

aparatu ruchu,

wyników badań okulistycznych,

wyników badań genetycznych,

zgodności ze wzorcem rasy,

budowy anatomicznej,

proporcji długości ciała do wysokości,

jakości ruchu,

temperamentu,

jakości szaty,

struktury włosa,

umaszczenia,

pigmentacji,

wyników pozostałych badań zdrowotnych,

pochodzenia,

zdrowia przodków,

zdrowia rodzeństwa,

jakości wcześniejszego potomstwa,

różnorodności genetycznej.

Kojarzenia powinny mieć na celu wzajemne uzupełnianie cech hodowlanych oraz ograniczanie ryzyka przekazywania wad dziedzicznych.

Nie należy kojarzyć osobników obciążonych tymi samymi chorobami dziedzicznymi.

Przy planowaniu kojarzeń zaleca się analizę pokrewieństwa oraz unikanie nadmiernej koncentracji jednej linii hodowlanej.

§ 9. RÓŻNORODNOŚĆ GENETYCZNA

Jednym z podstawowych celów programu hodowlanego jest utrzymanie odpowiedniej różnorodności genetycznej populacji Welsh Corgi Pembroke.

Należy unikać nadmiernego wykorzystywania pojedynczych reproduktorów, które może prowadzić do zawężenia puli genetycznej.

Dobór par powinien uwzględniać:

rodowód,

stopień pokrewieństwa,

wyniki badań DNA,

wyniki badań genetycznych,

zdrowie przodków,

zdrowie rodzeństwa,

jakość wcześniejszego potomstwa,

wartość hodowlaną linii.

W przypadku występowania chorób dziedzicznych decyzje hodowlane powinny opierać się na wynikach badań genetycznych oraz aktualnej wiedzy weterynaryjnej i genetycznej.

Nie należy eliminować z hodowli całych linii wyłącznie na podstawie występowania pojedynczego nosicielstwa, jeżeli bezpieczne kojarzenia pozwalają na zachowanie wartościowej różnorodności genetycznej.

§ 10. TEMPERAMENT I CHARAKTER

Welsh Corgi Pembroke powinien odznaczać się:

inteligencją,

żywym usposobieniem,

czujnością,

odwagą,

ciekawością świata,

chęcią współpracy z człowiekiem,

łatwością uczenia się,

przyjaznym nastawieniem,

pewnością siebie,

stabilnością emocjonalną,

odpowiednią odpornością psychiczną.

Do hodowli nie powinny być kwalifikowane psy wykazujące:

nieuzasadnioną agresję,

skrajną lękliwość,

niestabilność psychiczną,

nadmierną nerwowość,

niekontrolowane reakcje,

zachowania uniemożliwiające prawidłowe funkcjonowanie w środowisku człowieka.

Temperament stanowi istotny element oceny wartości hodowlanej psa.

§ 11. ROZWÓJ I SOCJALIZACJA SZCZENIĄT

Hodowca jest zobowiązany zapewnić szczeniętom odpowiednie warunki do prawidłowego rozwoju.

Szczenięta powinny być:

prawidłowo żywione,

objęte opieką weterynaryjną,

regularnie monitorowane pod względem zdrowia,

odpowiednio socjalizowane,

przyzwyczajane do kontaktu z człowiekiem,

stopniowo zapoznawane z różnymi bodźcami środowiskowymi.

W przypadku Welsh Corgi Pembroke szczególną uwagę należy zwrócić na:

prawidłowy rozwój kośćca,

rozwój kręgosłupa,

prawidłowe żywienie,

utrzymanie prawidłowej masy ciała,

zapobieganie urazom,

właściwą aktywność fizyczną,

ograniczenie nadmiernych obciążeń aparatu ruchu,

prawidłowy rozwój psychiczny,

pielęgnację szaty.

Szczenięta powinny opuszczać hodowlę odpowiednio przygotowane do życia w nowych domach.

Zaleca się, aby wydanie szczenięcia nie następowało wcześniej niż po ukończeniu 8 tygodnia życia.

§ 12. MONITOROWANIE POTOMSTWA

Hodowca powinien monitorować rozwój potomstwa oraz analizować jakość uzyskiwanych miotów.

Szczególną uwagę należy zwracać na:

rozwój układu ruchu,

stan stawów biodrowych,

stan stawów łokciowych,

rozwój kręgosłupa,

występowanie problemów z krążkami międzykręgowymi,

rozwój kośćca,

budowę kończyn,

zdrowie oczu,

zdrowie serca,

zdrowie neurologiczne,

prawidłową masę ciała,

jakość i strukturę szaty,

pigmentację,

rozwój fizyczny,

temperament,

ogólny stan zdrowia,

występowanie wad dziedzicznych,

występowanie chorób genetycznych,

długość życia,

przyczyny ewentualnych przedwczesnych zgonów.

Informacje uzyskane z monitorowania potomstwa powinny być wykorzystywane przy planowaniu kolejnych kojarzeń.

W przypadku stwierdzenia powtarzających się problemów zdrowotnych w określonej linii hodowlanej hodowca powinien uwzględnić te informacje w dalszej selekcji hodowlanej.

§ 13. DOBROSTAN SUKI HODOWLANEJ I SZCZENIĄT

Hodowla powinna być prowadzona z pełnym poszanowaniem dobrostanu zwierząt.

Suka hodowlana powinna mieć zapewnione:

odpowiednie żywienie,

właściwą opiekę weterynaryjną,

odpowiednie warunki bytowe,

możliwość odpoczynku pomiędzy miotami,

właściwą opiekę podczas ciąży i laktacji,

bezpieczne warunki porodu i wychowywania szczeniąt.

W przypadku Welsh Corgi Pembroke szczególnie istotne jest uwzględnienie kondycji suki, jej budowy oraz możliwości bezpiecznego przebiegu ciąży i porodu.

Decyzja dotycząca sposobu prowadzenia porodu powinna zawsze uwzględniać stan zdrowia suki, wielkość płodów, ich liczbę oraz ocenę lekarza weterynarii.

Nie należy dopuszczać do nadmiernej eksploatacji suki hodowlanej.

Liczba miotów oraz częstotliwość kryć powinny być dostosowane do wieku, kondycji i stanu zdrowia suki zgodnie z regulaminem POK.

W przypadku zagrożenia zdrowia lub życia zwierzęcia hodowca jest zobowiązany do niezwłocznego zapewnienia pomocy weterynaryjnej.

§ 14. WYKORZYSTANIE PSÓW Z CECHAMI NIEPOŻĄDANYMI

Do hodowli nie powinny być wykorzystywane psy posiadające:

ciężkie wady budowy,

poważne choroby dziedziczne,

niestabilny temperament,

agresję,

skrajną lękliwość,

wady uniemożliwiające prawidłowe funkcjonowanie,

poważne przewlekłe problemy zdrowotne,

poważne nieprawidłowości stawów biodrowych,

poważne choroby kręgosłupa,

poważne choroby oczu,

klinicznie istotne choroby serca,

poważne zaburzenia neurologiczne,

wady powodujące ograniczenie sprawności ruchowej.

Nie należy wykorzystywać w hodowli osobników, których wady budowy lub nieprawidłowości zdrowotne mogą powodować pogorszenie sprawności lub jakości życia psa.

Psy będące nosicielami określonych mutacji genetycznych mogą zostać wykorzystane w hodowli wyłącznie po odpowiednim doborze partnera hodowlanego, jeżeli takie kojarzenie nie stwarza ryzyka urodzenia chorego potomstwa.

§ 15. DOSKONALENIE RASY

Doskonalenie rasy powinno odbywać się poprzez:

selekcję zdrowych osobników,

poprawę jakości stawów biodrowych,

ochronę zdrowia kręgosłupa,

ograniczenie występowania chorób krążków międzykręgowych,

utrwalanie prawidłowego typu rasy,

poprawę jakości budowy,

zachowanie prawidłowych proporcji ciała,

poprawę jakości ruchu,

zachowanie prawidłowej głowy,

zachowanie prawidłowego uzębienia i zgryzu,

zachowanie prawidłowej pigmentacji,

utrzymanie prawidłowej struktury szaty,

utrzymanie zdrowej skóry i szaty,

utrzymanie stabilnego temperamentu,

ograniczanie występowania chorób dziedzicznych,

monitorowanie zdrowia oczu,

monitorowanie zdrowia serca,

monitorowanie zdrowia układu neurologicznego,

wykorzystanie badań DNA,

wykorzystanie nowoczesnych metod diagnostycznych,

zachowanie możliwie szerokiej różnorodności genetycznej,

poprawę długowieczności rasy.

Najważniejszym celem hodowli pozostaje uzyskiwanie zdrowych, funkcjonalnych, długowiecznych i zgodnych ze wzorcem Welsh Corgi Pembroke psów, przy jednoczesnym zachowaniu charakterystycznych cech rasy.

§ 16. PODSTAWA I CHARAKTER PROGRAMU HODOWLANEGO

Niniejszy Program Hodowlany Rasy Welsh Corgi Pembroke został opracowany na potrzeby Polskiej Organizacji Kynologicznej International Union (POK) z uwzględnieniem historii rasy, jej charakterystycznych cech, współczesnej wiedzy kynologicznej, weterynaryjnej i genetycznej oraz zasad odpowiedzialnej hodowli.

Program określa kierunki rozwoju rasy oraz zasady kwalifikacji psów do hodowli w ramach POK.

Jego celem jest wspieranie hodowli ukierunkowanej na:

zdrowie,

prawidłową budowę,

funkcjonalność,

prawidłowy aparat ruchu,

zdrowie kręgosłupa,

zdrowe stawy,

prawidłowe uzębienie,

zdrowie oczu,

zdrowie układu krążenia,

zdrowie układu neurologicznego,

prawidłową strukturę szaty,

stabilny temperament,

zachowanie charakterystycznych cech rasy,

długowieczność,

dobrostan zwierząt,

odpowiedzialne wykorzystanie potencjału genetycznego populacji.

Obowiązkowy profil DNA, wymagane badanie stawów biodrowych, badanie okulistyczne oraz wymagane badania genetyczne określone dla Welsh Corgi Pembroke stanowią podstawowe elementy kwalifikacji hodowlanej w POK.

W przypadku badań genetycznych dotyczących chorób dziedziczonych autosomalnie recesywnie dopuszcza się wykorzystanie nosiciela wyłącznie w odpowiednio zaplanowanym kojarzeniu z osobnikiem wolnym od danej mutacji, jeżeli takie kojarzenie nie stwarza ryzyka urodzenia chorego potomstwa.