Pekińczyk

1. INFORMACJE OGÓLNE

Nazwa rasy: Pekińczyk

Nazwa angielska: Pekingese

Kraj pochodzenia: Chiny

Klasyfikacja: Systematyka Ras World Dog Federation

Grupa: Grupa IX – Psy ozdobne i do towarzystwa

Próby pracy: Podlega próbom pracy

Przeznaczenie: pies do towarzystwa. Rasa nie podlega próbom pracy. Pekińczyk jest niewielkim, krępym psem o dostojnym zachowaniu, szerokiej głowie i charakterystycznej grzywie. Jego wygląd przypomina małego lwa, lecz żadna cecha budowy ani szaty nie powinna ograniczać sprawności

2. PRZEZNACZENIE I CECHY UŻYTKOWE

Pekińczyk jest psem przeznaczonym przede wszystkim do towarzystwa. Wyróżnia go silna więź z opiekunem, niezależność i spokojna pewność siebie. Powinien pozostawać sprawny i zdolny do codziennego ruchu. Krótka kufa i obfita szata nie mogą utrudniać oddychania, widzenia ani poruszania się.

3. CHARAKTER I TEMPERAMENT

Pekińczyk powinien być odważny, lojalny i pełen godności. W kontakcie z obcymi może zachowywać rezerwę, lecz nie powinien być agresywny ani lękliwy. Typowa dla rasy niezależność łączy się z przywiązaniem do bliskich. Niepożądane są nerwowość, nadmierna bojaźliwość i nieprzewidywalne reakcje.

4. WYGLĄD OGÓLNY

Pies mały, mocno zbudowany, o stosunkowo ciężkim przodzie i lżejszej części tylnej. Powinien sprawiać wrażenie zwartego, dobrze wyważonego i solidnego. Charakterystyczne są szeroka głowa, krótka kufa, nisko zawieszony tułów, grzywa oraz ogon noszony nad grzbietem. Nadmierna ciężkość, przesadnie krótka kufa i szata przesłaniająca budowę są niepożądane.

5. PROPORCJE

Sylwetka powinna być dość krótka i zwarta, z wyraźną różnicą między szerokim przodem a węższą częścią tylną. Głowa jest stosunkowo duża i szersza niż głęboka. Krótkie kończyny muszą zapewniać odpowiedni prześwit pod tułowiem. Proporcje powinny pozwalać na swobodny ruch bez szurania ciałem po podłożu.

6. WIELKOŚĆ I MASA CIAŁA

Idealna masa ciała nie powinna przekraczać 5 kg u psów i 5,4 kg u suk. Pekińczyk powinien być zaskakująco ciężki przy podnoszeniu, dzięki mocnemu kośćcowi i solidnej budowie, a nie nadmiarowi tłuszczu. Prawidłowa kondycja i sprawność pozostają istotne dla oceny.

7. GŁOWA

Głowa powinna być stosunkowo duża, szeroka i płaska między uszami. Czaszka jest szeroka, bez kopulastego wysklepienia; stop wyraźny. Kufa powinna być krótka i szeroka, ale zauważalna. Nos jest czarny, niezbyt krótki, z szeroko otwartymi nozdrzami. Wargi i ich brzegi powinny mieć czarną pigmentację. Ewentualna fałda nad nosem nie może zasłaniać nosa ani oczu. Zwężone nozdrza i ciężka fałda nosowa są niedopuszczalne i wymagają surowej oceny.

8. UZĘBIENIE

Szczęki powinny być mocne, z szeroką żuchwą i wyraźnie zaznaczoną brodą. Równe wargi powinny zasłaniać zęby i język przy zamkniętym pysku. W ocenie należy uwzględniać brak deformacji szczęk. Nie należy narzucać tej rasie wymogu zgryzu nożycowego ani pełnego uzębienia.

9. OCZY

Oczy powinny być okrągłe, przejrzyste, ciemne i błyszczące, lecz nie nadmiernie duże. Powieki powinny mieć czarne obrzeża. Spojrzenie powinno być uważne i pełne wyrazu. Niepożądane są oczy przesadnie wypukłe, odsłonięte na urazy lub drażnione przez fałdę nosową i włosy.

10. USZY

Uszy powinny mieć kształt sercowaty i być osadzone na wysokości górnej części czaszki. Noszone blisko głowy, nie powinny sięgać poniżej linii kufy. Długie, obfite pióra stanowią ich charakterystyczną ozdobę. Niepożądane są uszy odstające i zaburzające typowy obrys głowy.

11. SZYJA

Szyja powinna być krótka i gruba, mocno łącząca głowę z tułowiem. Otaczająca ją grzywa podkreśla lwi wygląd rasy. Budowa szyi i ilość włosa nie mogą ograniczać naturalnego noszenia głowy ani swobody ruchu.

12. TUŁÓW

Tułów powinien być stosunkowo krótki, z wyraźną talią. Górna linia prosta. Klatka piersiowa powinna być szeroka, z dobrze wysklepionymi żebrami, zawieszona między przednimi kończynami. Lędźwie pozostają zwarte, a tylna część tułowia jest lżejsza od przedniej. Nadmierne obniżenie klatki, utrudniające ruch, jest niepożądane.

13. KOŃCZYNY PRZEDNIE

Kończyny przednie powinny być krótkie, grube i mocne. Łopatki są skierowane ukośnie ku tyłowi i dobrze przylegają do tułowia; łokcie pozostają blisko ciała. Przedramiona mogą być lekko wygięte, dostosowując się do szerokiej klatki. Śródręcza powinny być mocne i niezbyt blisko siebie. Łapy są duże i płaskie, nie okrągłe; mogą być nieznacznie skierowane na zewnątrz. Pies musi opierać się na łapach, nie na śródręczach.

14. KOŃCZYNY TYLNE

Kończyny tylne powinny być mocne i dobrze umięśnione, choć lżejsze od przednich. Kątowanie jest umiarkowane, kolana wyraźnie zaznaczone, a stawy skokowe nisko położone i stabilne. Oglądane z tyłu kończyny powinny być stosunkowo blisko siebie i równoległe. Łapy są duże, płaskie i skierowane do przodu. Skrajnie wąska postawa jest niepożądana.

15. RUCH

Typowy ruch jest powolny, dostojny. Niestabilność wynikająca z luźnych łopatek lub wadliwej budowy może powodować tzw. kołysanie co jest poważną wadą. Tylne kończyny poruszają się stosunkowo blisko siebie. Chód powinien być swobodny i sprawny, bez przeszkód powodowanych przez nadmierną szatę. Kulawizna i wyraźne ograniczenie wydolności są niepożądane.

16. OGON

Ogon powinien być wysoko osadzony, noszony mocno nad grzbietem i lekko przechylony na jedną stronę. Zdobi go długa, obfita chorągiew włosa. Jego ułożenie powinno harmonizować ze zwartą sylwetką. Niepożądane są niskie osadzenie i noszenie nietypowe dla rasy.

17. SZATA

Włos powinien być umiarkowanie długi i prosty, z grzywą otaczającą szyję i tworzącą kryzę, która nie sięga poza łopatki. Włos okrywowy jest szorstki, a podszerstek gęsty i bardziej miękki. Pióra występują na uszach, tylnej stronie kończyn, ogonie i palcach. Szata nie powinna być tak długa ani obfita, aby zakrywać kształt ciała lub utrudniać aktywność. Nadmierna ilość włosa podlega surowej ocenie.

18. UMASZCZENIE

Dopuszczalne są wszystkie kolory i znaczenia z wyjątkiem umaszczenia albinotycznego i wątrobianego. U psów łaciatych łaty powinny być równomiernie rozmieszczone. Niezależnie od barwy włosa wymagane są czarna pigmentacja nosa, warg i obrzeży powiek. Ocena nie powinna uprzywilejowywać konkretnego dopuszczalnego koloru.

18. 1 UMASZCZENIA JEDNOLITE

Umaszczenia jednolite ocenia się według tych samych zasad co pozostałe dopuszczalne barwy. Białej szaty nie należy utożsamiać z albinizmem: istotna pozostaje prawidłowa ciemna pigmentacja. Umaszczenie wątrobiane nie jest dopuszczalne. Nie ustanawia się odrębnych limitów wielkości ani masy dla poszczególnych kolorów.

19. WADY

Każde odstępstwo od opisu należy oceniać według jego nasilenia oraz wpływu na zdrowie, dobrostan i sprawność psa. Szczególnie istotne są: niedostatecznie otwarte nozdrza, ciężka fałda nosowa, przesadnie wypukłe oczy, nadmiar szaty, słabe kończyny, niestabilne stawy, nadmiernie wąski tył i nieprawidłowy ruch. Cechy powodujące trudności oddechowe lub ograniczenie aktywności wymagają surowej oceny.

20. WADY DYSKWALIFIKUJĄCE

Dyskwalifikują agresja lub nadmierna lękliwość oraz wyraźne nieprawidłowości fizyczne bądź zaburzenia zachowania. Przesadne cechy rasowe nie usprawiedliwiają budowy zagrażającej zdrowiu. Do hodowli powinny być kwalifikowane wyłącznie psy klinicznie i funkcjonalnie zdrowe, o typowej budowie.

Samce powinny mieć dwa prawidłowo rozwinięte jądra, całkowicie opuszczone do moszny.

§ 1. POSTANOWIENIA OGÓLNE

Program Hodowlany Rasy Pekińczyk został opracowany na potrzeby Polskiej Organizacji Kynologicznej International Union (POK) w celu określenia zasad odpowiedzialnej hodowli, zachowania charakterystycznych cech rasy oraz prowadzenia świadomej selekcji hodowlanej.

Program ma na celu doskonalenie rasy poprzez selekcję ukierunkowaną na zdrowie, prawidłową budowę anatomiczną, sprawność ruchową, prawidłowe funkcjonowanie układu oddechowego, zdrowie oczu, stabilny temperament, zachowanie typowych cech Pekińczyka oraz dobrostan zwierząt.

Hodowla prowadzona w ramach POK opiera się na zasadach etyki hodowlanej, odpowiedzialności hodowcy, świadomej selekcji, wykorzystaniu badań diagnostycznych i genetycznych oraz zachowaniu możliwie szerokiej różnorodności genetycznej.

Szczególne znaczenie w hodowli Pekińczyka ma prawidłowe funkcjonowanie układu oddechowego, prawidłowa budowa głowy i kufy, drożność nozdrzy, zdrowie oczu, rzepek, kręgosłupa, skóry i układu ruchu oraz ograniczanie chorób dziedzicznych mogących wpływać na jakość życia psa.

§ 2. CELE HODOWLANE

Celem programu jest:

zachowanie prawidłowego typu i charakterystycznych cech Pekińczyka,

zachowanie prawidłowych proporcji i konstrukcji ciała,

zachowanie prawidłowego kośćca, kończyn i muskulatury,

zachowanie prawidłowego i swobodnego ruchu,

ograniczenie występowania chorób rzepek i aparatu ruchu,

zachowanie prawidłowej budowy kręgosłupa,

poprawa funkcjonowania układu oddechowego,

ograniczenie występowania zaburzeń oddychania związanych z budową brachycefaliczną,

zachowanie prawidłowej budowy czaszki, kufy i nozdrzy,

ograniczenie występowania nadmiernie skróconej kufy i zwężonych nozdrzy,

ochrona zdrowia oczu i ograniczanie chorób okulistycznych,

zachowanie prawidłowego uzębienia i funkcjonalnego zgryzu,

zachowanie zdrowej skóry i prawidłowej szaty,

zachowanie prawidłowej kondycji i masy ciała,

ograniczenie występowania chorób dziedzicznych,

wykorzystanie badań DNA i nowoczesnych metod diagnostycznych,

zachowanie stabilnego i zrównoważonego temperamentu,

zachowanie możliwie szerokiej puli genetycznej,

poprawa długowieczności i jakości życia rasy.

§ 3. TYP HODOWLANY

Pekińczyk powinien być psem:

małym, proporcjonalnym i harmonijnie zbudowanym,

mocnym w stosunku do swojej wielkości,

o prawidłowej konstrukcji kośćca,

o prawidłowej muskulaturze,

o prawidłowych proporcjach ciała,

o prawidłowej budowie kończyn,

o prawidłowej konstrukcji grzbietu i klatki piersiowej,

poruszającym się swobodnie i bez oznak bólu,

o charakterystycznej dla rasy głowie,

o prawidłowo ukształtowanej czaszce,

o prawidłowo rozwiniętej kufie,

o możliwie dobrej drożności nozdrzy,

o prawidłowo funkcjonujących drogach oddechowych,

o prawidłowo osadzonych oczach,

o prawidłowo osadzonych i noszonych uszach,

o prawidłowym uzębieniu i funkcjonalnym zgryzie,

o prawidłowej pigmentacji,

o zdrowej skórze,

o prawidłowej jakości i strukturze szaty,

sprawnym i aktywnym na miarę możliwości fizycznych rasy,

inteligentnym,

czujnym,

odważnym,

pewnym siebie,

przywiązanym do człowieka,

o stabilnym temperamencie.

Nie należy promować cech ekstremalnych mogących pogarszać zdrowie, sprawność lub jakość życia psa.

W szczególności hodowla nie powinna być ukierunkowana na nadmierne skracanie kufy, zwężenie nozdrzy, nadmierną masywność głowy, nieprawidłowe ustawienie oczu, problemy z oddychaniem, nietolerancję wysiłku, nadmierną masę ciała, skrajne nieprawidłowości kręgosłupa lub inne cechy ograniczające funkcjonalność psa.

§ 4. WYMAGANIA DLA PSÓW HODOWLANYCH

Do hodowli mogą zostać dopuszczone wyłącznie psy i suki, które:

posiadają rodowód uznawany przez POK,

uzyskały wymagane kwalifikacje hodowlane,

posiadają ocenę zgodności ze wzorcem rasy,

posiadają stabilny temperament,

nie wykazują nieuzasadnionej agresji ani skrajnej lękliwości,

posiadają prawidłową budowę i ruch,

są wolne od wad uniemożliwiających odpowiedzialne wykorzystanie hodowlane,

posiadają obowiązkowy profil DNA,

posiadają wymaganą ocenę rzepek,

posiadają wymagane badanie okulistyczne,

posiadają wymaganą ocenę układu oddechowego,

posiadają wymagane badania układu ruchu,

posiadają wymagane badania genetyczne określone dla rasy,

są w dobrej kondycji fizycznej i ogólnym stanie zdrowia.

§ 5. WIEK HODOWLANY

Do hodowli dopuszcza się psy i suki po osiągnięciu odpowiedniej dojrzałości fizycznej i psychicznej, uzyskaniu wymaganych kwalifikacji hodowlanych oraz wykonaniu obowiązkowych badań.

Pierwsze krycie suki zaleca się po osiągnięciu odpowiedniej dojrzałości organizmu, nie wcześniej niż po ukończeniu 12 miesiąca życia.

Suka traci uprawnienia hodowlane z dniem 31 grudnia w roku kalendarzowym, w którym kończy 8 lat.

Reproduktor może zostać wykorzystany w hodowli po ukończeniu 15 miesiąca życia, pod warunkiem uzyskania wymaganych uprawnień oraz wykonania obowiązkowych badań.

POK nie określa górnej granicy wieku dla psa. Samiec może być wykorzystywany w hodowli bez limitu wieku, jeżeli jego stan zdrowia, sprawność i zdolność rozrodcza pozwalają na bezpieczne wykorzystanie hodowlane.

W przypadku Pekińczyka szczególną uwagę należy zwrócić na funkcjonowanie układu oddechowego, stan oczu, drożność nozdrzy, kondycję fizyczną, stan kręgosłupa i rzepek oraz ogólną sprawność psa.

Dobór wieku hodowlanego powinien zawsze uwzględniać dobrostan zwierzęcia, jego rozwój oraz stan zdrowia.

§ 6. OBOWIĄZKOWY PROFIL DNA

Każdy pies i suka przeznaczone do hodowli muszą posiadać profil DNA wykonany w laboratorium akceptowanym przez POK.

Profil DNA jest obowiązkowym warunkiem uzyskania kwalifikacji hodowlanych.

Profil DNA służy do:

identyfikacji psa,

potwierdzania pochodzenia potomstwa,

zabezpieczenia dokumentacji hodowlanej,

zwiększenia wiarygodności rodowodów,

ograniczenia możliwości błędnego określenia pochodzenia.

Profil DNA nie zastępuje badań genetycznych dotyczących chorób dziedzicznych.

§ 7. OBOWIĄZKOWE BADANIA ZDROWOTNE

Przed uzyskaniem kwalifikacji hodowlanych psy i suki muszą posiadać wymagane badania zdrowotne zgodnie z aktualnymi wymaganiami POK.

7. 1. OCENA UKŁADU ODDECHOWEGO

Ze względu na brachycefaliczną budowę Pekińczyka ocena układu oddechowego jest obowiązkowym elementem kwalifikacji hodowlanej.

Ocena powinna uwzględniać:

drożność nozdrzy,

budowę i długość kufy,

jakość oddychania w spoczynku,

jakość oddychania podczas umiarkowanego wysiłku,

występowanie chrapania, świstów lub innych nieprawidłowych dźwięków oddechowych,

występowanie duszności,

tolerancję wysiłku,

skłonność do przegrzewania,

inne objawy wskazujące na zaburzenia dróg oddechowych.

Do hodowli powinny być preferowane osobniki o dobrej drożności dróg oddechowych i prawidłowej tolerancji umiarkowanego wysiłku.

Osobniki z ciężkimi zaburzeniami oddychania nie powinny być wykorzystywane w hodowli.

7. 2. OCENA RZEPEK

Ocena rzepek jest obowiązkowym badaniem hodowlanym.

Obowiązkowe jest badanie manualne (palpacyjne) natomiast w przypadkach wskazania przez lekarza weterynarii zaleca się wykonanie dodatkowej diagnostyki obrazowej(RTG)

Badanie powinno zostać wykonane przez lekarza weterynarii posiadającego odpowiednie kwalifikacje, a wynik odpowiednio udokumentowany.

Celem badania jest ograniczenie występowania zwichnięcia rzepki oraz innych nieprawidłowości wpływających na sprawność ruchową.

Do hodowli zaleca się osobniki z wynikiem PL 0/0.

Osobniki z istotną niestabilnością rzepek nie powinny być wykorzystywane w hodowli.

7. 3. OCENA APARATU RUCHU I KRĘGOSŁUPA

U Pekińczyka należy zwracać szczególną uwagę na prawidłową budowę i funkcjonowanie kręgosłupa, kończyn i stawów.

Należy obserwować występowanie:

kulawizny,

bólu,

ograniczenia ruchu,

niestabilności stawów,

osłabienia kończyn,

problemów z poruszaniem się,

objawów neurologicznych,

innych nieprawidłowości mogących wpływać na sprawność psa.

W przypadku nieprawidłowości zaleca się wykonanie odpowiedniej diagnostyki weterynaryjnej.

Osobniki z poważną chorobą aparatu ruchu lub kręgosłupa wpływającą na funkcjonowanie nie powinny być wykorzystywane w hodowli.

7. 4. BADANIE OKULISTYCZNE

Badanie okulistyczne jest obowiązkowym elementem oceny zdrowia psa hodowlanego.

Badanie powinno umożliwiać ocenę:

rogówki,

soczewki,

siatkówki,

powiek,

rzęs i dystichiasis,

występowania entropium i ektropium,

filmu łzowego,

budowy gałek ocznych,

innych zmian mogących mieć znaczenie dla zdrowia psa.

Ze względu na specyfikę budowy głowy Pekińczyka szczególną uwagę należy zwrócić na choroby i urazy rogówki oraz inne problemy okulistyczne związane z budową brachycefaliczną.

Osobniki z poważnymi chorobami oczu powodującymi ból, ograniczenie widzenia lub istotne zaburzenia funkcjonowania nie powinny być wykorzystywane w hodowli.

7. 5. OCENA UZĘBIENIA I ZGRYZU

U psów hodowlanych należy zwracać uwagę na:

prawidłowość uzębienia,

ustawienie zębów,

rozwój szczęki i żuchwy,

funkcjonalność zgryzu,

przetrwałe zęby mleczne,

stłoczenie zębów,

stan jamy ustnej.

Wady zgryzu powinny być oceniane z uwzględnieniem specyfiki rasy i ich wpływu na funkcjonowanie psa.

Poważne wady zgryzu wpływające na prawidłowe funkcjonowanie powinny być podstawą do wykluczenia z hodowli.

7. 6. BADANIA GENETYCZNE

POK zaleca wykonywanie dostępnych i wiarygodnie zwalidowanych badań genetycznych dotyczących chorób występujących lub mogących występować w populacji Pekińczyka.

W szczególności należy uwzględniać aktualnie dostępne badania genetyczne potwierdzone jako istotne dla rasy lub danej linii hodowlanej.

Wyniki badań genetycznych powinny być uwzględniane przy planowaniu kojarzeń.

Sam fakt nosicielstwa określonej mutacji nie musi automatycznie prowadzić do eliminacji wartościowego genetycznie osobnika, jeżeli możliwe jest bezpieczne zaplanowanie kojarzenia z osobnikiem wolnym od danej mutacji.

W przypadku chorób dziedziczonych autosomalnie recesywnie nie należy kojarzyć dwóch nosicieli tej samej mutacji, jeżeli takie skojarzenie stwarza ryzyko urodzenia chorego potomstwa.

7. 7. OCENA UKŁADU KRĄŻENIA

Zaleca się kontrolę układu krążenia u psów przeznaczonych do hodowli.

Szczególną uwagę należy zwrócić na:

szmery sercowe,

zaburzenia rytmu,

nietolerancję wysiłku,

omdlenia,

duszność,

osłabienie,

inne objawy mogące wskazywać na chorobę serca.

Psy z klinicznie istotną chorobą serca nie powinny być wykorzystywane w hodowli.

7. 8. OCENA SKÓRY I SZATY

Należy zwracać uwagę na zdrowie skóry, szczególnie w miejscach narażonych na podrażnienia i przewlekłe stany zapalne.

Należy monitorować:

przewlekłe stany zapalne skóry,

infekcje,

świąd,

alergie,

problemy w fałdach skórnych,

nawracające zapalenia uszu,

inne przewlekłe problemy dermatologiczne.

Osobniki z ciężkimi, przewlekłymi i nawracającymi problemami dermatologicznymi mogącymi mieć podłoże dziedziczne nie powinny być wykorzystywane w hodowli.

7. 9. OCENA OGÓLNEGO STANU ZDROWIA

Pies i suka hodowlana powinny pozostawać w dobrej kondycji fizycznej i posiadać aktualną ocenę stanu zdrowia.

Należy zwracać uwagę na prawidłową masę ciała, kondycję mięśniową, sprawność ruchową, stan skóry i szaty, oczy, uzębienie, układ oddechowy, układ ruchu oraz ogólną kondycję organizmu.

§ 8. DOBÓR PAR HODOWLANYCH

Dobór par powinien być prowadzony świadomie i odpowiedzialnie, z uwzględnieniem:

zdrowia i kondycji obu osobników,

funkcjonowania układu oddechowego,

budowy głowy, kufy i nozdrzy,

wyników badań rzepek,

stanu aparatu ruchu i kręgosłupa,

wyników badań okulistycznych,

wyników badań genetycznych,

budowy anatomicznej,

jakości ruchu,

uzębienia i zgryzu,

stanu skóry i szaty,

temperamentu,

pochodzenia i stopnia pokrewieństwa,

zdrowia przodków i rodzeństwa,

jakości wcześniejszego potomstwa,

różnorodności genetycznej.

Kojarzenia powinny prowadzić do wzajemnego uzupełniania cech hodowlanych oraz ograniczania ryzyka przekazywania wad dziedzicznych.

Nie należy kojarzyć osobników, u których występują ciężkie i powtarzające się te same problemy zdrowotne.

Szczególną uwagę należy zwracać na dobór osobników pod względem budowy głowy, kufy, nozdrzy, oczu, układu oddechowego, kręgosłupa, rzepek i aparatu ruchu.

§ 9. RÓŻNORODNOŚĆ GENETYCZNA

Celem programu jest zachowanie możliwie szerokiej różnorodności genetycznej populacji Pekińczyka.

Należy unikać nadmiernego wykorzystywania pojedynczych reproduktorów oraz nadmiernej koncentracji jednej linii hodowlanej.

Przy doborze par należy uwzględniać rodowody, stopień pokrewieństwa, wyniki badań DNA, wyniki badań genetycznych, zdrowie przodków, rodzeństwa oraz wcześniejszego potomstwa.

Wartościowe genetycznie osobniki nie powinny być eliminowane z hodowli wyłącznie na podstawie pojedynczego nosicielstwa mutacji, jeżeli możliwe jest bezpieczne zaplanowanie kojarzenia.

§ 10. TEMPERAMENT I CHARAKTER

Pekińczyk powinien charakteryzować się:

inteligencją,

odwagą,

czujnością,

pewnością siebie,

stabilnością emocjonalną,

odpowiednią odpornością psychiczną,

przywiązaniem do człowieka,

spokojnym i zrównoważonym zachowaniem,

niezależnością właściwą dla rasy.

Do hodowli nie powinny być kwalifikowane psy wykazujące nieuzasadnioną agresję, skrajną lękliwość, niestabilność psychiczną, nadmierną nerwowość lub zachowania uniemożliwiające prawidłowe funkcjonowanie w środowisku człowieka.

Temperament stanowi istotny element oceny wartości hodowlanej psa.

§ 11. ROZWÓJ I SOCJALIZACJA SZCZENIĄT

Hodowca zobowiązany jest zapewnić szczeniętom warunki umożliwiające prawidłowy rozwój fizyczny i psychiczny.

Szczenięta powinny być:

prawidłowo żywione,

objęte opieką weterynaryjną,

regularnie monitorowane pod względem zdrowia,

odpowiednio socjalizowane,

przyzwyczajane do kontaktu z człowiekiem,

stopniowo zapoznawane z różnymi bodźcami środowiskowymi.

Szczególną uwagę należy zwrócić na prawidłowy rozwój kośćca, kończyn, rzepek, kręgosłupa, oczu, uzębienia, masy ciała oraz układu oddechowego.

Należy chronić szczenięta przed przegrzaniem, nadmiernym wysiłkiem i urazami.

Szczenięta powinny opuszczać hodowlę odpowiednio przygotowane do życia w nowych domach.

Zaleca się, aby wydanie szczenięcia nie następowało wcześniej niż po ukończeniu 8 tygodnia życia.

§ 12. MONITOROWANIE POTOMSTWA

Hodowca powinien monitorować rozwój potomstwa oraz wykorzystywać uzyskane informacje w dalszej pracy hodowlanej.

Szczególną uwagę należy zwracać na:

rozwój aparatu ruchu i rzepek,

budowę kręgosłupa,

zdrowie oczu,

funkcjonowanie układu oddechowego,

budowę głowy i kufy,

uzębienie i zgryz,

stan skóry i szaty,

rozwój fizyczny i masę ciała,

kondycję i sprawność,

temperament,

zdrowie układu krążenia,

występowanie chorób dziedzicznych i genetycznych,

długość i jakość życia.

W przypadku powtarzających się problemów zdrowotnych w określonej linii hodowca powinien uwzględnić te informacje przy planowaniu kolejnych kojarzeń.

§ 13. DOBROSTAN SUKI HODOWLANEJ I SZCZENIĄT

Hodowla powinna być prowadzona z pełnym poszanowaniem dobrostanu zwierząt.

Suka hodowlana powinna mieć zapewnione:

odpowiednie żywienie,

właściwą opiekę weterynaryjną,

odpowiednie warunki bytowe,

odpoczynek pomiędzy miotami,

właściwą opiekę podczas ciąży i laktacji,

bezpieczne warunki porodu i wychowywania szczeniąt.

W przypadku Pekińczyka szczególną uwagę należy zwrócić na kondycję suki, jej masę ciała, stan układu oddechowego oraz możliwość bezpiecznego przebiegu ciąży i porodu.

Sposób prowadzenia porodu powinien być każdorazowo oceniany indywidualnie z uwzględnieniem stanu zdrowia suki, liczby i wielkości płodów, budowy anatomicznej oraz oceny lekarza weterynarii.

Nie należy dopuszczać do nadmiernej eksploatacji suki.

Liczba miotów oraz częstotliwość kryć powinny być dostosowane do wieku, kondycji i stanu zdrowia suki oraz obowiązujących regulaminów POK.

W przypadku zagrożenia zdrowia lub życia zwierzęcia hodowca jest zobowiązany do niezwłocznego zapewnienia pomocy weterynaryjnej.

§ 14. WYKORZYSTANIE PSÓW Z CECHAMI NIEPOŻĄDANYMI

Do hodowli nie powinny być wykorzystywane osobniki posiadające:

ciężkie wady budowy,

poważne choroby dziedziczne,

ciężkie zaburzenia oddychania,

poważne choroby oczu,

poważne nieprawidłowości rzepek,

poważne choroby aparatu ruchu,

poważne choroby kręgosłupa,

klinicznie istotne choroby serca,

poważne przewlekłe choroby skóry,

poważne zaburzenia neurologiczne,

wady powodujące ograniczenie sprawności,

niestabilny temperament,

nieuzasadnioną agresję,

skrajną lękliwość.

Nie należy wykorzystywać w hodowli osobników, których wady lub stan zdrowia mogą powodować pogorszenie jakości życia psa lub jego potomstwa.

Osobniki będące nosicielami określonych mutacji genetycznych mogą zostać wykorzystane w hodowli wyłącznie po odpowiednim doborze partnera, jeżeli takie kojarzenie nie stwarza ryzyka urodzenia chorego potomstwa.

§ 15. DOSKONALENIE RASY

Doskonalenie Pekińczyka powinno odbywać się poprzez:

selekcję zdrowych i funkcjonalnych osobników,

utrwalanie prawidłowego typu rasy,

zachowanie prawidłowej budowy głowy i kufy,

poprawę funkcjonowania układu oddechowego,

zachowanie dobrej drożności nozdrzy,

ograniczanie problemów związanych z brachycefalią,

utrzymanie zdrowia oczu,

utrzymanie zdrowych rzepek i prawidłowego aparatu ruchu,

ograniczanie problemów kręgosłupa,

zachowanie prawidłowego uzębienia i funkcjonalnego zgryzu,

utrzymanie zdrowej skóry i prawidłowej szaty,

utrzymanie stabilnego temperamentu,

ograniczanie występowania chorób dziedzicznych,

wykorzystanie badań DNA i nowoczesnych metod diagnostycznych,

zachowanie różnorodności genetycznej,

poprawę długowieczności i jakości życia.

Najważniejszym celem hodowli pozostaje uzyskiwanie zdrowych, funkcjonalnych, długowiecznych i zgodnych z typem rasy Pekińczyków, przy jednoczesnym zachowaniu charakterystycznych cech rasy i ograniczaniu cech ekstremalnych pogarszających jakość życia.

§ 16. PODSTAWA I CHARAKTER PROGRAMU HODOWLANEGO

Niniejszy Program Hodowlany Rasy Pekińczyk został opracowany na potrzeby Polskiej Organizacji Kynologicznej International Union (POK) z uwzględnieniem charakterystycznych cech rasy, współczesnej wiedzy kynologicznej, weterynaryjnej i genetycznej oraz zasad odpowiedzialnej hodowli.

Program określa kierunki rozwoju rasy oraz zasady kwalifikacji psów do hodowli w ramach POK.

Podstawowymi elementami kwalifikacji hodowlanej są:

obowiązkowy profil DNA,

obowiązkowa ocena rzepek,

wymagane badanie okulistyczne,

wymagana ocena układu oddechowego,

wymagane badania układu ruchu,

wymagane badania genetyczne dotyczące chorób istotnych dla rasy,

ocena budowy, ruchu i ogólnego stanu zdrowia,

ocena temperamentu i zgodności ze wzorcem rasy.

W przypadku badań genetycznych dotyczących chorób dziedziczonych autosomalnie recesywnie dopuszcza się wykorzystanie nosiciela wyłącznie w odpowiednio zaplanowanym kojarzeniu z osobnikiem wolnym od danej mutacji, jeżeli takie kojarzenie nie stwarza ryzyka urodzenia chorego potomstwa.